در یک سخنرانی تخصصی بررسی شد
سنبل آبی؛ تهدیدی جدی برای کشاورزی و آبزیپروری مازندران با ظرفیتهایی برای تولید مکمل خوراک آبزیان
عضو هیئت علمی پژوهشکده اکولوژی دریای خزر با بررسی روند گسترش گیاه مهاجم سنبل آبی در منابع آبی مازندران، نسبت به پیامدهای زیستمحیطی و آبزیپروری این گیاه هشدار داد و در عین حال، ظرفیتهای بالقوه آن برای استفاده در تحقیقات تغذیه و تولید مکملهای خوراک آبزیان را تشریح کرد.
به گزارش روابط عمومی پژوهشکده اکولوژی دریای خزر، سخنرانی تخصصی با موضوع «گیاه مهاجم سنبل آبی؛ تهدیدی جدی برای کشاورزی و آبزیپروری مازندران و فرصتی نو در مکملهای خوراکی آبزیان» روز دوشنبه ۲۳ شهریورماه در سالن جلسات ساختمان شماره ۲ جهاد کشاورزی استان مازندران برگزار شد.
این نشست با حضور مریم قیاسی، عضو هیئت علمی پژوهشکده اکولوژی دریای خزر، بهصورت حضوری و وبیناری برگزار شد و در آن ویژگیهای گیاه مهاجم سنبل آبی، روند گسترش آن و پیامدهای حضور این گونه در منابع آبی، بهویژه آببندانهای استان مازندران، مورد بررسی قرار گرفت.
در این سخنرانی، سنبل آبی با نام علمی Eichhornia crassipes بهعنوان یکی از گیاهان آبزی با قابلیت رشد و تکثیر سریع معرفی شد. همچنین پیامدهای پوشش گسترده سطح منابع آبی توسط این گیاه، از جمله کاهش نفوذ نور و اکسیژن محلول و اثرگذاری بر شرایط زیستی آبزیان، تشریح شد.
در ادامه، سابقه حضور سنبل آبی در شمال کشور و نخستین گزارش مشاهده این گیاه در سال ۱۳۹۵ در آببندان آغوزبن شهرستان بابل مورد اشاره قرار گرفت. همچنین پیامدهای احتمالی گسترش این گونه مهاجم بر فعالیتهای کشاورزی و آبزیپروری استان مازندران بررسی شد.
بخش دیگری از این نشست به بررسی ظرفیتهای بالقوه سنبل آبی در حوزه آبزیپروری اختصاص داشت. در این بخش، ترکیبات زیستفعال موجود در این گیاه و نتایج مطالعات انجامشده درباره استفاده از پودر یا عصاره آن در تغذیه برخی گونههای آبزی و تأثیر احتمالی آن بر شاخصهای رشد و ایمنی مورد توجه قرار گرفت.
بررسی اثر عصاره هیدروالکلی برگ سنبل آبی بر شاخصهای رشد و ایمنی کپور پرورشی و مقاومت این گونه در مواجهه با بیماری ویروسی KHV نیز از دیگر محورهای تحقیقاتی مطرحشده در این سخنرانی بود.
در پایان این نشست، بر ضرورت مدیریت و کنترل گسترش سنبل آبی در منابع آبی استان، در کنار انجام مطالعات کاربردی برای شناسایی ظرفیتهای این گیاه در حوزه آبزیپروری تأکید شد؛ رویکردی که میتواند همزمان با کاهش آثار منفی یک گونه مهاجم، زمینه بررسی راهکارهای جدید در تغذیه و سلامت آبزیان را فراهم کند.
